شوهر من یک تمساح است. الان مدت‏هاست از او برای تزئین خانه استفاده می‏کنم. یعنی از وقتی چند تا میهمانی رفته‏ام و دیده‏ام که آدم‏ها‏، اتو‏ها‏ی زغالی را توی بوفه ظرف‏هایشان می‏گذارند، یا چراغ نفتی‏ها‏ی پنجاه سال پیش را توی اتاق پذیرایی کنار تلویزیون‏ها‏ی چهل اینچ آویزان می‏کنند یا صندوقچه‏ها‏ی مادربزرگشان را آورده‏اند وسط اتاق، رویش پوست پلنگ انداخته‎اند و یک دیزی سنگی هم رویش گذاشته اند، فکر کرده‏ام یک تمساح هم می‏تواند تزئین قشنگی باشد برای خانه.

تمساحم را گذاشته‏ام کنار یک چراغ پایه بلند بلژیکی، روی یک کاناپه سبز دراز که مخصوص خودش داده‏ام درست کنند. گاهی هم می‏گذارمش روی میز ناهارخوری.

این که چطور شد من زن یک تمساح شدم، قصه خیلی طولانی و پیچیده‏ای ندارد.همین جوری شد دیگر. خود به خود پیش آمد. به قول خاله خانباجی‏ها‏: پیشونی، کجا منو می‏شونی!

انگار جنگ بود. بمب روی سرمان می‏ریختند. عقلمان درست کار نمی‏کرد. همه بیخودی زن می‏گرفتند، یا شوهر می‏کردند. می‏ترسیدند بمب روی سرشان بیفتد و ناکام از دنیا بروند.